|
||
|
W bezgłośnym spektaklu Rozgwieżdżonego nieba W ciszy krzyczącej niemym pokazem Tak bezgłośnym Tak majestatycznym Szrama biała na czerni kreślona Ręką niewidzialną Pozostawia ślad niknący Zwiastunem będąc Zapowiedzią I czymś więcej Niż kawałem skały utlenianej Zmieniającej kolor Rozpadającej się w pył W bezgłośnym krzyku piękna Czymś więcej z przyczyny jakże prostej Trywialnej w swej istocie Ileż razy spektakl ów widziałeś Oczyma ciała Twego Podniesionymi w górę przeczuciem? |
||
|
