|
||
|
W pyle codzienności Zdarza się nierzadko Detal z oczu stracić Bo pył ... Pośród plejad detali Oglądanych tak często Można myśl przeoczyć Bo inne detale ... Między natłokiem myśli Cisnących się tak prędko W pędzie iskrę zdmuchnąć można Bo inne myśli ... Przeto właśnie Gdy codzienny pył Gdy detali plejady Gdy myśli natłok Nie staraj się dostrzec zmysłami Gdyż zwodzą Ograniczone organiką Życia ludzkiego Nie próbuj na siłę Bo nie zmożesz Sił natury Gdyż człowiekiem tylko jesteś Nie chwytaj na oślep Bo to strata czasu Ryzyko chwytu niepewnego Gdyż omylnym jest człowiek Wtedy właśnie Szczególnie wtedy Spokój ducha przyoblecz Na uśmiech się zdobądź A gdy ową iskrę chwycisz Stań Ciesz się nią, póki iskrzy Delektuj się, póki możesz Smakuj, póki żywa Dotknij nieśmiertelności Iskry wyłowionej pośród życia Skry bezcennej Jedynej Niepowtarzalnej A gdy odejdzie Zagaśnie Bo taka kolej rzeczy Tak świat ten stworzony został Pochowaj ją Boś ją złapał Bo dana Ci była Bo tak przykazane Miejsce nie ważne Czas tu obcy Jedyne co potrzeba Na co uwagę zwrócić musisz Pomnik Godny owej iskry Zbuduj Byś szczęścia pełni doznał Zapłatą on Za moment skrzącego cudnie smaku Za chwilę wieczności Za nieśmiertelność Pomnik zbuduj Godny By Twe zatrzymanie By owej iskry żywot Podziwiać mogli Gdy zechcą Również i Ci ubodzy Którzy nigdy się nie zatrzymają |
||
|
