|
||
|
Przychodzisz do mnie po cichu Przytulasz się, całujesz Patrzysz głęboko w oczy Jak kot, unikając mego spojrzenia I przewrotnie wymagasz Oczekujesz wyimaginowanego Oto ty, jakże to proste Krzyczysz na mnie z całej siły Uderzasz tak, by zabolało Ciskasz, miotasz słów kamieniami Równowagi wszelkie niszcząc Myśli wszelkie burząc Niszcząc pomostów fundamenty Oto ty, jakże to proste Dotykasz z daleka prosząc o ukojenie Zaczerpujesz spokoju skrę, drobinę Budujesz się na tym co powiem, postanowię Dziękujesz za słowo me powiedziane Cieszysz się z iskierki nadziei ulotnej Czekasz na kolejny raz Oto ty, jakże to proste Burzysz wszystko to co zbudowane Depczesz wszystko wokół co jeszcze nie zdeptane Pioruny ciskasz tam gdzie ciszy spokój Jesteś, później cię nie ma Jesteś, później znikasz [...] Oto ty, jakże to proste A ja ... Cóż cię obchodzę Nawet się nie spodziewam Że obchodzić cię mógł bym Bo jakże się spodziewać po tobie czegoś W czym interesu twego nie ma Nawet nie czekam Czy się odezwać zechcesz Czy dotknąć raz kolejny mnie raczysz Cóż że mnie to obchodzi Cóż tam u ciebie Ja jestem ja, tylko moje widzę I wiem ze to dla ciebie wcale nie takie proste Ja jestem sobą, robię co mi się słuszne wyda I wiem że mnie osądzasz za cenę wszelką Ja jestem mną, w pełni tak bardzo jak umiem I wiem że masz do tego niejedną obiekcję Oto ja, tak prosty, tak nieodgadniony Nie pasuję ci w milionach szczegółów Nie odpowiadam w miliardach detali Cos akceptujesz, czegoś nie znosisz Cóż że za absurd w nicość idący Ja jestem ja, cóż mi po tobie Gdy nawet spodziewać się nie chcę By się nie zawieść, by się nie zranić Nie oczekuję, nie wymagam, nie istnieję A jednak ty powody znajdujesz Dla których wiesz lepiej, znasz bardziej, jesteś mną Lecz tylko przez tę krótką chwilę Gdy ze mnie bierzesz, czerpiesz, i nic dłużej Oto my Puenty nie zapiszę I tak nie zrozumiesz. |
||
|
